Uendeleg vakkert, og nesten like vondt....

Å kunne jogge ned til ei flaumbelyst Vestbøstad-tjørn, over frostknirkande markar ein sein kveld,ta på seg dei kronisk uslipte skøytene frå tidleg 60-tal, og skli over isen i seige halvstø skøytskjær. Etter 3x10 runder er ryggen kaputt for lenge sidan, og tærne er nesten klink-is.Etter at ein då har vraltejogga seg heimover og prøver å tine beina, opplever ein det som gjer at ein kjenner seg i live: SMERTE.

50-årssang til Rolf